„Hefalit – minerał otrzymywany z rudy hefalitu. Odkryty w 1197 r. w dystrykcie Fofasa przez otaryskiego mineraloga Jeffa Aamota. W trakcie rutynowych pomiarów planetarnych, Aamot odkrył synklinę, wypiętrzającą się na skrzydłach szklistymi warstwami, które zwróciły jego uwagę. Jak się później okazało, były to skały stare, występujące najczęściej głęboko pod ziemią. Znalezisko przeszło wiele testów. Z uwagi na odporność termiczną – topi się dopiero w 6000 K – nowe tworzywo wzięło swoją nazwę od Hefajstosa. Hefalit składa się głównie z minerału o tej samej nazwie, z domieszką pierwiastków rzadkich i spoiwa krzemionkowego. Odkryto, że przy odpowiednich metodach obróbka nie powinna różnić się znacząco od obróbki znanych ludzkości rud metali. Na tym etapie wynikami zainteresowało się wojsko. Po przetworzeniu, minerał poddano testom wytrzymałościowym. Nie uszkodziły go pociski laserowe, elektromagnetyczne czy plazmowe. Rozbicia dokonała dopiero czwarta z kolei torpeda protonowa. Nie opracowano skutecznej metody produkcji syntetycznej. Zależnie od potrzeb, hefalit stosowany jest także w stopach z manganem, molibdenem, wanadem bądź cynkiem.” ~ „Diabeł już tu nie mieszka”, Mikołaj Maria Manicki, Wydawnictwo IX, 2022, s. 162. … Czytaj dalej…Diabeł już tu nie mieszka – Mikołaj Maria Manicki – recenzja